دلم هوای خزان کرده است

                         دلم هوای کوچ پرنده های غریب

                                                        و پا به پای تمام نقوش بی زاری

دلم هوای پژمردن کرده ست

                                      چه بی تفاوتی و تلخ

                                                             دلم هوای مردن کرده ست

کجاست یار؟

           کجاست ظلمت؟

                                  بیغوله؟

                                              کوچه؟

                                                            تنهائی

دلم هوای مردن کرده است!

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

همان یك لحظه اول ،

كه اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ،

جهان را با همه زیبایی و زشتی ،

برروی یكدگر ، ویرانه میكردم

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

كه در همسایه‌ي صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ،

نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ،

بر لب پیمانه میكردم 

 

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

كه میدیدم یكی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه‌ي رنگین

زمین و آسمان را

واژگون مستانه میكردم 

 

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

نه طاعت میپذیرفتم ،

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز كرده ،

پاره پاره در كف زاهد نمایان ،

سبحه صد دانه میكردم 

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یكی مجنون صحرا گرد بی سامان ،

هزاران لیلی ناز آفرین را كو به كو ،

آواره و دیوانه میكردم 

 

عجب صبری خدا دارد !

اكر من جای او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ،

سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

پروانه میكردم 

 

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

بعرش كبریایی ، با همه صبر خدایی ،

تا كه میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یك ناروا گردیده خواری میفروشد ،

گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میكردم 

 

عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم

همین بهتر كه او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتكاریهای

این مخلوق را دارد ،

وگرنه من بجای او چو بودم

یكنفس كی عادلانه سازشی ،

با جاهل و فرزانه میكردم

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !

من صبورم اما ..........

به خدا دست خودم نیست اگرمی رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم ! ..........

من صبورم اما ...........

چه قدر با همه عاشقیم  محزونم !

و به یاد همه خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم ........

من صبورم اما ............

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم

دور کند ...........  می ترسم!

من صبورم اما  .............

آه ...........  این بغض گران صبر نمی داند چیست ..... ؟

كودك زمزمه كرد: «خدايا ! با من حرف بزن».

 

و يك چكاوك در مرغزار نغمه سر داد.

 

كودك نشنيد.

 

او فرياد كشيد: «خدايا ! با من حرف بزن».

 

صداي آسمان غرومبه آمد.

 

اما كودك گوش نكرد.

 

او به دور و برش نگاه كرد و گفت: «خدايا ! بگذار تو را ببينم».

 

ستاره اي درخشيد. اما كودك نديد.

 

او فرياد كشيد: «خدايا ! معجزه كن».

 

نوزادي چشم به جهان گشود. اما كودك نفهميد.

 

او از سر نااميدي گريه سرداد:

 

«خدايا ! به من دست بزن. بگذار بدانم كجايي».

 

خدا پايين آمد و بر سر كودك دستي كشيد.

 

اما كودك دنبال يك پروانه كرد.

 

او هيچ در نيافت و از آنجا دور شد.