مانده ام در كوچه هاي بي كسي سنگ قبرم را نمي سازد كسي
دلم تنـــگ است از دنيـا چرايش را نمـي دانـم
من اين شعـر غـم افـزا را شبي صد بار مي خوانم
چه مي خواهم از اين دنيا، از اين دنياي افسونكار
قســــم بر پاكـي اشكـــــم جوابم را نمي دانم
شروع كودكي هايـم سرآغـاز غمــي جانكــاه
از آن غـم تا به فرداهـا پر از تشـويش، گريانـم
بهــار زندگي را مـن هــــزاران بار بوييــدم
كنـون با غصـــه مي گويـم خداونـدا پشيمانم
به سـوي درگـه هستــي هزاران بار رو كردم
الهي تا به كي غمگين در اين غم خانه مي مانم
خدايــا با تو مي گويم حديث كهنـه ي غم را
بگو با من كه سالي چند در اين غم خانه مهمانم
دلم تنـــگ است از دنيا چرايش را نمي دانم
فرياد و بانگي مي رسد عالم سكوت مي كند
اِقرَأ باِسم رَبِّک اَلُّذِی خَلََقَ
اي محمد(ص) بخوان به نام مهربانترين مهربانان، بخوان.
عيد رسالت و جشن برگزيدگی پيامبر مهرباني و اخلاق ،
محمد بود و نوري از زمين تا بينهايت ها محمد بود و در دل زين معماها حكايت ها
دوباره موج آهنگش طنين افكند زير گنبد گيتي
من امشب سخت حيرانم چه مي بينم؟ نمي دانم .
عجب نوريست اين نور شگفت امشب
كجا خورشيد و ماه آسماني اين ضيا دارد ؟ نگه چون ميكنم دنباله تا عرش خدا دارد
كريما! سخت حيرانم
چه مي بينم؟ نمي دانم
محمد در سخن با خويش بود آنگاه چون تندر
نوائي آسماني در دل غار حرا پيچيد صدائي در زمين از سوي عرش كبريا پيچيد
در آندم، حق تعالي، گوش بر بانگ خدا ميداد
محمد، مات و حيران، گوش بر بانگ خدا مي داد:
بخوان هان اي محمد! گفت: من خواندن نمي دانم
ندا آمد: بخوان با من اي امي مكه !
بناگه چشمه نوري بجان پاك او تابيد
دوباره اين ندا آمد:
بخوان اي بارگاه كبريا را بهترين بنده بخوان بر نام قدس پر شكوه آفريننده
خداوندي كه انسان را ز خون بسته مي سازد
بخوان بر نام پاك خالق اكرم
بنام آنكه دانش را به نيروي قلم آموخت
بنام آن خداوندي كه از رحمت ـ
بجان مردم نادان چراغ معرفت افروخت .
محمد از شكوه وحي مي لرزيد
در آن ساعت محمد بود و شهر مكه و وحي خداوندي
پس از آن شب جهان داند كه در گفتار پيغمبر
سخن از عشق حق بود و حديث آرزومندي
محمد از دل « ام القري » اين نغمه را سر داد
كه: اي انسان! خدا يكتاست بجز يكتا پرستي هيچ راه رستگاري نيست
بديگر راهها گر پا گذاري غير خواري نيست
در اين آيين جاويدان
لب خود را فرو بند از سپيدي وز سياهي ها
تو را تا كي سخن از قصه رنگ است در اين آئين سخن از رنگها ننگست
به كيش راستين ما
گرامي تر بود آنكس كه در وي گوهر تقواست
گر از شرق است، ور از غرب است گر از روم است، ور از زنگست
چه گويم از شكوهت؟ اي محمد اي مهين فرزانه عالم !
مرا پاي سخن لنگست ز تو فرزانه تر در پهندشت آفرينش كيست ؟
ستايش را توانم نيست ميدان سخن تنگست
ولي با جاودانه نام تو هر روز و هر شب در دل گيتي
بهين گلبانگ جاويدست سخن از تو ببام هفت اورنگست
ابر مردا! زوالي نيست گلبانگ حقيقت را
بياد تو ز مهد خاك، تا نه گنبد افلاك
هميشه، هر زمان، هر شب
نوازشگر، نسيم بانگ توحيد است
طنين افكن نوائي گرم آهنگ است
سوره تماشا ( پي گوهر باشيد )
به تماشا سوگند
و به آغاز كلام
و به پرواز كبوتر از ذهن
واژه اي در قفس است
حرفهايم ، مثل يك تكه چمن روشن بود
من به آنان گفتم
آفتابي لب درگاه شماست
كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد
و به آنان گفتم
سنگ آرايش كوهستان نيست
همچناني كه فلز ، زيوري نيست به اندام كلنگ
در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است
كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند
پي گوهر باشيد
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد
و من آنان را ، به صداي قدم پيك بشارت دادم
و به نزديكي روز ، و به افزايش رنگ
به طنين گل سرخ ، پشت پرچين سخن هاي درشت
و به آنان گفتم
هر كه در حافظه چوب ببيند باغي
صورتش در وزش بيشة شور ابدي خواهد ماند
هر كه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرامترين خواب جهان خواهد بود
آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند
مي گشايد گره پنجره ها را با آه
زير بيدي بوديم
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم ، گفتم
چشم را باز كنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟
مي شنيدم كه بهم مي گفتند
سحر مي داند ، سحر
سر هر كوه رسولي ديدند
ابر انكار به دوش آوردند
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد
خانه هاشان پر داوودي بود
چشمشان را بستيم
دستشان را نرسانديم به سر شاخة هوش
جيبشان را پر عادت كرديم
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم
پدرم اي عزيزترينم روزت مبارك
ميلاد مردي از تبار نور ، كعبه زاد حماسه و مهرورزي
، مولود كعبه امام علي (ع) بر همگان مبارك باد.
پدرم نام تو را بر لوح زر بايد نوشت نام زيبـاي تو را بر تـاج سر بايد نوشت
من كه نتوانم كنم حقت ادا بابـاي من در مقامت مثنوي را با گوهر بايد نوشت
