من عليم كه خدا قبله نما ساخت مرا

 

                                   جز خدا و نبي و فاطمه نشناخت مرا

 

من كه يكباره در از قلعه خيبر كندم

 

                                   داغ زهرا بخدا از نفس انداخت مرا

 

دلا بايد به هر دم يا علي گفت                  نه يک دم بل ، دمادم يا علي گفت

مگراين وادي دارلاجنون است                    که هرديوانـه ديـدم يا علي گفت

به فرقش کي اثر ميکرد شمشير                  گمانم ابن ملجم  يـا علـي گفـت

يادمان باشد از امـروز جفـايي نكنيـم                گر كه در خويش شكستيم صدايي نكنيم
خود بتازيم به هر درد كه از دوست رسد           بهر بهبود ولي فكر دوايي نكنيـم
جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم           شكوه از غير خطا هست،خطايي نكنيم
ياور خويـش بدانيم خـدا يـاران را                   جز به ياران خدا دوست وفـايي نكنيـم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند                  طلب عشق ز هر بي سر و پايي نكنيـم
گر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم            تا بهـاران نرسيـده ست هوايي نكنيـم
گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان                 با غم خويش بسازيم و شفايي نكنيـم
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم                وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نكنيم
پر پروانه شكستن هنر انسان نيست                  گر شكستيم ز غفلت من و مايي نكنيم
و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق               جز براي دل محبوب دعايي نكنيــم
مهرباني صفت بارز عشاق خداست                   يادمان باشد از اين كار ابايي نكنيـم

    گلو تا گلو بغض ها را شکستم ، نیامد

 سکوتی بر اندام ناگفته هایم نشسته است

     دلم را به فرجام فریاد بستم، نیامد

  من از سیب و گندم برایش گناهی سرودم

  سرودم که در چنگ ابلیس هستم، نیامد

   و از سرنوشت نفس های ایمان نوشتم

  نوشتم که این روزها نان پرستم ، نیامد

ـ شبی برکت این زمین را فلک با خودش برد ـ

   شنیدم که آن مرد در زیر باران می آید

  و این هفته هم زیر باران نشستم ، نیامد