فقط او را صدا كردم ... نيامد

 

تمام شب دعا كردم ... نيامد

 

به من مي گفت بايد باوفا بود...

 

به عهدش هم وفا كردم ...نيامد

 

ز شرح قصه هاي عاشقانه

 

حكايتها با شما كردم ...نيامد

 

هميشه دست من بود و نيازش

 

خدا را هم صدا كردم ...نيامد ...

به دريا شكوه بردم از شب دشت                       وزين عمري كه تلخِ تلخ بگذشت

به هر موجي كه مي گفتم غم خويش                    سري ميزد به سنگ و باز مي گشت

ببار باران تا كه برويم بهار وار ! باران … باران … باران …

اي ساربان آهسته ران ، كآرام جانم مي رود
                                                    وآن دل كه با خود داشتم ، با دلستانم مي رود
من مانده ام مهجور از او ، بيچاره و رنجور از او 
                                                    گويي كه نيشي دور از او ، در استخوانم مي رود
گفتم به نيرنگ و فسون ،پنهان كنم ريش درون
                                                   پنهان نمي ماند كه خون ، بر آستانم مي رود
محمل بدار اي ساروان، تندي مكن با كاروان
                                                    كز عشق آن سرو روان، گويي روانم مي رود
او مي رود دامن كشان ، من زهر تنهايي چشان 
                                                    ديگر مپرس از من نشان ، كز دل نشانم مي رود
با آن همه بيداد او ، وين عهد بي بنياد او
                                                    در سينه دارم ياد او ، يا بر زبانم مي رود
باز آي و بر چشمم نشين ، اي دلستان نازنين
                                                    كاشوب و فرياد از زمين، بر آسمانم مي رود
شب تا سحر مي نغنوم ، واندرز كس را نشنوم 
                                                    وين ره نه قاصد مي روم ، كز كف عنانم مي رود
گفتم بگريم تا ابل ، چون خر فرو ماند به گل
                                                    وين نيز نتوانم كه دل ، با كاروانم مي رود
صبر از وصال يار من ، بر گشتن از دلدار من
                                                   گرچه نباشد كار من ، هم كار آنم مي رود
در رفتن جان از بدن ، گويند هر نوعي سخن 
                                                   من خود به چشم خويشتن، ديدم كه جانم مي رود
سعدي ، فغان از دست ما ، لايق نبود ، اي بي وفا
                                                   طاقت نمي آرم جفا ، كار از فغانم مي رود

گر مجرمي بخشيدمت وز جرم آمرزيدمت                فردوس خواهي دادمت خامش رها کن اين دعا

خدايـا ، بنـده اي درد آشنايـم                    بسر افتاده اي بي دست وپايـم
ز غم ها سينـه ام درياست، دريا                   گواهـم گريـه هاي هايهـايـم
به در گاه تـو مي نالـم به زاري                    مـرا بگـذار با ايـن ناله هايـم
مـرا در آتـش عشقـت بسـوزان                  مكن زين شعله ي سركش رهايم
از اين آتش، دلم را شعله ور كن                  بسوزان، سوز دل را بيشتركن
به آه در گلـو بشكستـه، سوگنـد                 بسوز سينه هاي خسته سوگند
به غم پرورده ي محنـت نصيبـي                  كه در خون جگر بنشسته، سوگند
به اشـك مادري كـز داغ فرزنـد                  فرو ريزد برخ پيوسته سوگند
به بيماري كه در هنگامه ي مـرگ                 برآيد ناله اش آهسته ، سوگند

به آن برگشته ايام نگون بخت

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند ,

و هر دانه برفي ، به اشكي نريخته مي ماند !